همانطور که میدانیم برای محکوم کردن متهم به بزه قتل عمد ،متهم بایستی در انجام فعل (عامدا فی فعله و عامدا فی قصده) باشد تا بتوان موضوع را منطبق با بند الف ماده ۲۹۰ ق.م.ا نمود که البته این همه ماجرا نیست و برای این که جنایت عمدی محسوب شود امکان انطباق عمل ارتکابی با فقرات بند ب و پ قانون مزبور نیز متصور است.اما گاهی اتفاق می افتد که فرد با قصد قبلی اقدام به قتل فرد دیگری میکند و پس از ارتکاب عمل متوجه میشود که مقتول شخص مورد نظر وی نبوده است .متهم در تحقیقات صورت گرفته ادعا میکند که چون مقتول شبیه هدف مورد نظر بوده به او شلیک نموده اما پس از ارتکاب متوجه شده که اشتباه نموده است...در این حالت برای تحلیل موضوع و انطباق عمل متهم با قانون باید موضوع را از مصادیق قتل عمدی دانست و بین اشتباه در هدف و اشتباه در هویت ،قائل به تفکیک شد چه این که در فرض مساله متهم در عمل ارتکابی (عامدا فی فعله) میباشد و هدفی را که مد نظر داشته مورد اصابت قرار داده. اما زمانی را تصور کنید که متهم قصد شلیک به فرد مورد نظر خود را داشته اما به دلیل خطا در تیر اندازی یا منحرف شدن گلوله ،به جای اصابت به شخص مورد نظر ،شخص دیگری مورد اصابت قرار میگیرد ،در این مورد عمل ارتکابی از مصادیق جنایت عمدی خارج میشود. محمد باهری

منابع و ماخذ:صادقی،میر محمد،جرایم علیه اشخاص،میزان،۹۴

قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲